Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2015

Πολυτεχνείο, 42 χρόνια μετά


ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ
Σε παλλαϊκό ξεσηκωμό και πάλι μας καλεί
 
Όλοι στη μεγάλη διαδήλωση της 17 Νοέμβρη
Στις 4.30μμ βρισκόμαστε στα εκπαιδευτικά μπλοκ στην Κλαυθμώνος, στη γωνία του ΖΑΡΑ 

Αγώνας για
Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία,
Ειρήνη, Αλληλεγγύη, Δημοκρατία
κόντρα σε Κεφάλαιο - ΕΕ - ΔΝΤ

1 σχόλιο:

  1. Από τη Διακήρυξη ΟΛΜΕ για την επέτειο της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου

    ,,,,, Το Πολυτεχνείο φωτίζει το δρόμο του αγώνα για Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία όλη αυτή την περίοδο που ο λαός μας συνθλίβεται από τις μνημονιακές πολιτικές.
    Σαράντα δύο χρόνια μας χωρίζουν από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, στις 17 Νοέμβρη του 1973 ενάντια στη δικτατορία της 21ης Απριλίου και τη χούντα των συνταγματαρχών.
    Ήταν τότε μια από τις πιο μελανές περιόδους της σύγχρονης ιστορίας μας. Ο ελληνικός λαός στε-ρούνταν τα πιο βασικά δημοκρατικά δικαιώματα, οι εργαζόμενοι υπέφεραν από την ανέχεια και τη φτώχεια ενώ οι ολιγάρχες του πλούτου ασύδωτα κερδοσκοπούσαν. Τα ξερονήσια και οι φυλακές ήταν γεμάτες με πολιτικούς κρατούμενους και αγωνιστές.
    Στην Ασφάλεια και στη Στρατιωτική Αστυνομία, τη διαβόητη ΕΣΑ, τα βασανιστήρια των αγωνιστών της ελευθερίας ήταν καθημερινή ρουτίνα. Χιλιάδες επώνυμοι και ανώνυμοι αγωνιστές αντιμε-τώπιζαν τις θηριωδίες του φασισμού στα χέρια απάνθρωπων βασανιστών και κάποιοι από αυτούς έμειναν για πάντα ανάπηροι ή άφησαν εκεί την τελευταία τους πνοή.
    Όμως ο λαός μας δεν έμεινε αδρανής. Με πρωτεργάτες τις πιο πρωτοποριακές ομάδες του οργά-νωνε μέρα τη μέρα την αντίστασή του στη Δικτατορία. Το φοιτητικό κίνημα εντάχθηκε και αυτό στον αγώνα. Το Φλεβάρη του ’73, εννιά μήνες πριν από τα γεγονότα στο Πολυτεχνείο, γίνεται η πρώτη κατάληψη της Νομικής στην Αθήνα και μετά λίγες μέρες η δεύτερη. Η Χούντα επιχειρεί να καταστείλει την εξέγερση με επέμβαση της αστυνομίας, με συλλήψεις και βασανισμούς. Το φοιτη-τικό κίνημα ανασυντάσσεται σε όλη την Ελλάδα. Ο λαός, οι εργαζόμενοι αρχίζουν να συμπαρα-τάσσονται με τη νεολαία. Η Χούντα απομονώνεται διεθνώς όλο και περισσότερο.

    Ωραία παιδιά, με τα μεγάλα μάτια σαν εκκλησίες χωρίς στασίδια.
    Ωραία παιδιά, δικά μας, με τη μεγάλη θλίψη των αντρείων,
    Αψήφιστοι, όρθιοι στα προπύλαια, στον πέτρινο αέρα,
    Έτοιμο χέρι, έτοιμο μάτι, - πως μεγαλώνει
    το μπόι, το βήμα και η παλάμη του ανθρώπου;

    Γιάννης Ρίτσος - 16 και 17 Νοέμβρη 1973.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή